Mercedes
Thompson wiedzie sobie spokojne życie pracując jako mechaniczka specjalizująca
się w naprawie volkswagenów. Jednym ze stałych klientów jest jej przyjaciel
Stefan, który jako fan Scooby-Doo jeździ furgonetką pomalowaną tak, jak ta
znana z kreskówki. Po pracy, Mercy wraca do swojej przyczepy, gdzie czeka na
nią kotka Medea; w wolnych chwilach lubi droczyć się z przystojnym sąsiadem,
Adamem. I kiedy pewnego dnia do jej
warsztatu trafia młody chłopak potrzebujący pomocy, wplątujący ją w sprawę
nielegalnego testowania nowych narkotyków na wilkołakach (!), a także w walki, porwania i
spiski sięgające prawdopodobnie najwyższych szczebli (choć niekoniecznie
rządowych...), to Mercy może i jest trochę zaskoczona, ale nie zdziwiona i na
pewno jest gotowa do akcji. Bowiem jako zmiennokształtna kobieta mogąca przyjmować
postać kojota, niejedno już w życiu widziała. Wychowała się wśród wilkołaków,
ba!, jej przystojny sąsiad jest Alfą, czyli przywódcą lokalnego stada wilkołaków;
przyjaciel Stefan jest stuprocentowym wampirem i nieobca jej jest też znajomość
gremlinów, czy czarownic. Zdecydowanie, lepiej z nią nie zadzierać.
„Z błogim dreszczem chłonąłem z tych ksiąg chłodny i rześki wiew życia, które nigdy nie istniało naprawdę, a mimo to było prawdziwe i chciało teraz wypełnić moje wzburzone serce przypływem swych fal i rozgrywać w nim swoje losy.” (Hermann Hesse)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ocena wydania 2/5. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ocena wydania 2/5. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 27 lutego 2025
czwartek, 25 września 2014
Bram Stoker „Gość Draculi”
Po przeczytaniu „Draculi” odczuwałam pewien niezaspokojony głód (właściwiej byłoby: „pragnienie”, he he ;)) - tzn. powieści niczego nie brakowało, ale nie chciałam jeszcze rozstawać się z autorem. I wtedy przypadkowo trafiłam w Internecie na informację o tym zbiorze opowiadań, czyli na „Gościa Draculi”! Przeczytałam kilka zachęcających opinii (różne osoby podawały odmienne opowiadania jako ulubione, ale wszystkie zgadzały się, że cały zbiór trzyma poziom) i postanowiłam ugościć „Gościa...” na małym tête-à-tête w sypialni. Czy była to dobra decyzja, a może między nami zapadła bardzo niezręczna cisza?
poniedziałek, 8 września 2014
Hermann Hesse „Wilk stepowy”
Książka ta wywołała we mnie barwne echo, chociaż nie mogę jej nazwać doskonałą. Zafundowała mi mieszankę uśmiechu, łez i złości (po kolei, ale i naraz), co jednak nie czyni mnie ślepą na to, co w moim odczuciu jest niedociągnięciem. Już chyba kiedyś ustalaliśmy, że podła jestem i lubię się czepiać? ;) Jeżeli nie, to możecie sobie ten fakt łaskawie zanotować (*powiedziała z miną hrabianki, po czym spadła z krzesła*). Zabawne wydaje mi się to, że kiedyś zrezygnowałam z czytania „Wilka stepowego”, bo wydał mi się zupełnie nie w moim guście, a teraz mogę go polecić, jako porcję porządnej literatury, która trafiła w moje upodobania. Niektóre książki mają po prostu swój czas, tym lepiej jeśli Ktoś nam je podsunie z zaskakującym wyczuciem tego czasu (aż z rozpędu chciałam o znakach pisać ;)) :) Magiczny teatr czeka. Na samotne wilki po przejściach, z łbami pełnymi poplątanych myśli, a sercami cierpieniem naznaczonymi. I jeszcze jedno: tylko dla obłąkanych.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


