Zdarza mi
się, że planując najbliższe lektury, dobieram książki o zbliżonej tematyce, albo takie, które – jak mi się wydaje – mogą się jakoś łączyć. Z naciskiem na
„jak mi się wydaje”, kiedy chodzi o tytuły jeszcze przeze mnie nieczytane. Czasami
celnie trafiam z takimi „połączeniami” (a czasami mam wrażenie, że wszystko, co
czytam łączy mi się w jedną wielką, literacką sieć – ale to osobny temat). I
tak, „Nie jest już łatwo” Chinui Achebego splotło mi się z „Pod kołami” Hermanna Hessego. Pisarze z
różnych kontynentów oraz kultur stworzyli powieści co prawda o młodych ludziach,
ale jednak w różnym wieku i funkcjonujących w odmiennych środowiskach, epokach.
Mam jednak wrażenie, że zarówno Obiego, jak i Hansa łączy to, że muszą
samodzielnie i samotnie zmierzyć się z wejściem w dorosłość, do której ani
edukacja, ani najbliżsi ich odpowiednio nie przygotowali. Do tego poddawani są
presji przeróżnych oczekiwań wobec nich i niestety, nie wytrzymują narzucanego
tempa i kończą pod kołami cudzych ambicji.
„Z błogim dreszczem chłonąłem z tych ksiąg chłodny i rześki wiew życia, które nigdy nie istniało naprawdę, a mimo to było prawdziwe i chciało teraz wypełnić moje wzburzone serce przypływem swych fal i rozgrywać w nim swoje losy.” (Hermann Hesse)
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą człowiek kontra system. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą człowiek kontra system. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 25 kwietnia 2024
czwartek, 29 lutego 2024
Hermann Hesse „Pod kołami”
Jest coś
smutnego w tym, że „Pod kołami” Hermanna Hessego, ponad sto lat od swojego powstania, pozostaje
aktualne. Losy młodego Hansa Giebenratha pokazują nie tylko wady systemu
edukacji, ale i dziwne założenia na temat kształcenia dzieci, które niestety pokutują do
dzisiaj. Presja ze strony dorosłych i ich przerośnięta ambicja, ocenianie nie według indywidualnych
postępów, ale według „klucza”, czy brak słuchania najmłodszych i odpowiedniej
troski o zdrową równowagę w ich życiu – taki zestaw potrafi złamać nawet silną
jednostkę. W takim systemie poszkodowani zostają nie tylko ci, którzy nie
nadążają i trafiają pod koła, bo mam wrażenie, że również osoby, które
przechodzą przez edukację „zwycięsko” zostają obciążone pewnym niewidocznym
brzemieniem.
niedziela, 30 marca 2014
Podsumowanie trylogii „Igrzyska śmierci”
Przekrwione oczy, światłowstręt godny Draculi, spowolnione ruchy i to okropne uczucie zażenowania powiązane z niejasną myślą, że ostatniej nocy chyba zrobiło się coś, na wspomnienie czego rumieniec powinien bezlitośnie zaatakować policzki... Nie da się tego ukryć, pisarka Suzanne Collins zafundowała mi, za sprawą swoich trzech powieści składających się na trylogię „Igrzyska śmierci”, trzy upiorne poranki z „czytelniczym kacem”. Pamiętacie znaczenie łacińskiego słowa „amator”? W znaczeniu b) - lubieżnik (jeśli nie, to zerknijcie do postscriptum wpisu „Patrz punkt pierwszy”). Właśnie takim czytelnikiem-lubieżnikiem poczułam się, czytając po nocach kolejne tomy przygód Katniss Everdeen. Miło było :) Chociaż zupełnie bez sensu, bo przecież mogłam się nimi delektować za dnia, smakować powoli i przeżuwać każde słowo dziesięć razy... Przy trzeciej części prawie zapanowałam nad tym kompulsywnym odruchem czytania. Prawie ;) Jakie jeszcze wspomnienia pozostały mi po lekturze książek pani Collins?
środa, 26 marca 2014
Suzanne Collins „Kosogłos”
Atmosfera się zagęszcza, konflikt eskaluje, a Katniss Everdeen nie wie, czy może komukolwiek ufać - czyli czas na zakończenie trylogii „Igrzyska śmierci”. Co czeka na czytelnika? Główna bohaterka zgrabnie podsumowuje sytuację, w której się znalazła: „Jeszcze jedna siła, z którą trzeba się zmagać. Jeszcze jeden potężny gracz, który postanowił wykorzystać mnie jako pionek we własnej rozgrywce, chociaż przecież nic nigdy nie idzie zgodnie z planem. Najpierw organizatorzy igrzysk zrobili ze mnie gwiazdę, a potem pośpiesznie usiłowali dojść do siebie po numerze z trującymi jagodami. Prezydent Snow próbował wykorzystać mnie do stłumienia zarzewia rebelii i w rezultacie każdy mój ruch przyczynia się do wybuchu pożaru. Rebelianci uwięzili mnie w metalowych szczypcach i wyciągnęli z areny, abym została ich Kosogłosem, lecz przeżyli szok, kiedy się okazało, że mogę nie zechcieć skrzydeł. Teraz Coin, ze swoją garścią cennych bomb atomowych i świetnie funkcjonującą państwową machiną, przekonała się, że ma więcej trudności z oswojeniem Kosogłosa niż z jego złapaniem. Ale to właśnie ona najszybciej się zorientowała, że mam własne plany i dlatego nie wolno mi ufać. Pierwsza publicznie napiętnowała mnie jako zagrożenie.” (s. 62).
sobota, 8 marca 2014
Suzanne Collins „W pierścieniu ognia”
Między pojawieniem się iskry, a rozpaleniem ognia jest zazwyczaj moment oczekiwania i niepewności. Pojawiają się wtedy wątpliwości: czy iskra wystarczy, by języki ognia strzeliły ku niebu, czy sam ogień okaże się pomocny, a może wymknie się spod kontroli i zamieni się w zagrożenie dla życia? Czy jesteśmy gotowi na to, co nam przyniesie i czy bardziej go pragniemy, niż się boimy? Powieść „W pierścieniu ognia” kojarzy mi się właśnie z tym momentem między pojawieniem się iskry, a rozpaleniem ognia. Jednak w moim odczuciu, Suzanne Collins przetrzymuje nas w niepewności odrobinę za długo. Z drugiej strony, jest w tej książce pewien hipnotyczny blask, który sprawił, że znowu (tak, jak przy pierwszym tomie) zaczytałam się do późna w noc. Czym dokładnie uwiodła mnie autorka w drugiej części trylogii „Igrzyska śmierci”, a czym (nieco) rozczarowała?
środa, 26 lutego 2014
Suzanne Collins „Igrzyska śmierci”
Katniss
Everdeen przed wyruszeniem do Kapitolu, gdzie ma wziąć udział w
Głodowych Igrzyskach, dostaje od Madge złotą broszkę z kosogłosem. Ptaki
te powstały ze skrzyżowania kosów i głoskułek - te drugie Kapitol
stworzył, by podsłuchiwać rebeliantów, jednak ostatecznie podstęp
obrócił się przeciwko pomysłodawcy. A kosogłosy stały się dla oficjalnej
władzy nieznośnym przypomnieniem porażki, tego jak okpili ją
rebelianci. Poza tym, dla Katniss kosogłos ma osobiste znaczenie: jej
zmarły ojciec umiał śpiewać razem z kosogłosami, ptaki chętnie
powtarzały nucone przez niego melodie (a nie każdego tak wdzięcznie
naśladują!). Czy broszka dla Katniss okaże się przynoszącym szczęście
talizmanem, ochroną przed niebezpieczeństwem? A może będzie
przepowiednią i szesnastoletnia dziewczyna stanie się dla Kapitolu tym,
czym kosogłosy - symbolem jego porażki? Czy Katniss zbuntuje się
przeciwko władzy i obnaży jej słabości? Właśnie nadarza się okazja, żeby
to sprawdzić, ponieważ: „Panie i panowie, Siedemdziesiąte Czwarte Głodowe Igrzyska uważam za otwarte!” (s. 142).
niedziela, 16 lutego 2014
Ismail Kadare „Pałac Snów”
Co Ci się dzisiaj śniło? Może ktoś, kogo znasz, albo wręcz przeciwnie: tajemniczy nieznajomy? Przedziwny splot zdarzeń lub przedmioty pełne symbolicznych znaczeń? Ciekawe, co o Twoim śnie powiedzieliby pracownicy Pałacu Snów. Czy dopuściliby go do Selekcji, gdzie przyjrzano by się mu bardzo uważnie i albo odrzucono jako bez znaczenia (jak oni śmieli tak potraktować Twój piękny sen?!), albo oznakowano jako sen wartościowy? A potem to już „z górki”: sen trafia do Interpretacji, gdzie nie tylko odczytuje (nadaje?) się jego znaczenie, ale przy odrobinie szczęścia, może on stać się Arcysnem i zostać przedstawiony władcy. Pamiętaj, że „jeden taki sen z najważniejszymi znakami ma niekiedy dla władcy o wiele większe znaczenie aniżeli cała armia albo tłum jego dyplomatów” (s. 32). Czekają Cię zaszczyty, nagroda, uściski dłoni, gratulacje i zazdrosne spojrzenia, ... długie przesłuchiwania i godziny weryfikacji Twojego snu - a wychodzi się z nich tylko w jeden sposób. Nie, tego Ci nie życzę. Lepiej dla Ciebie, żeby Twój sen nie był Arcysnem. Niech będzie ważny i piękny - dla Ciebie. Śnij go zanurzony w spokoju...
środa, 5 lutego 2014
George Orwell „Rok 1984”
4 kwietnia 1984
Do przyszłości czy przeszłości, do czasów, w których myśl jest wolna, w których ludzie różnią się między sobą i nie żyją samotnie - do czasów, w których istnieje prawda, a tego, co się stało, nie można zmienić.
Z epoki identyczności, z epoki samotności, z epoki Wielkiego Brata, z epoki dwójmyślenia - pozdrawiam was!
Do przyszłości czy przeszłości, do czasów, w których myśl jest wolna, w których ludzie różnią się między sobą i nie żyją samotnie - do czasów, w których istnieje prawda, a tego, co się stało, nie można zmienić.
Z epoki identyczności, z epoki samotności, z epoki Wielkiego Brata, z epoki dwójmyślenia - pozdrawiam was!
Winston Smith*
* Cytat (bez daty i podpisu) pochodzi ze s. 35.
niedziela, 22 grudnia 2013
Ray Bradbury „451° Fahrenheita”
Jaką książkę najlepiej wybrać na pierwszy ogień? Ulubioną, dobrze znaną, nową, symboliczną (o, łapka w górę, tę opcję wybrałam!)? Postanowiłam zacząć od podzielenia się przemyśleniami na temat książki o książkach. Że niby taka sprytna symbolika, nieco dramatyczna - bo w „451° Fahrenheita” mamy przecież do czynienia z paleniem książek! Wybrałam książkę symboliczną, ale zarazem dla mnie nową - opowieść Raya Bradbury'ego znałam dotychczas jedynie z jej filmowej adaptacji, która zresztą podobała mi się tak bardzo, że zapragnęłam przeczytać pierwowzór scenariusza. Nie spodziewałam się, że książka pozostawi mnie z uczuciem niedosytu z posmakiem niesmaku (przy czym ten ostatni akurat nie jest winą autora) - jakkolwiek dziwnie to może brzmieć, jednego możecie być pewni: będzie symbolicznie, ale bez patosu :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)








